Iniwan mo akong pira-piraso sa mga panahong kinailangan kita ng buong buo. Hindi ko maipaliwanag ang sakit o kung anong klase ng sakit ba yung naramdaman ko matapos masayang ang lahat ng pinaghirapan ko - makuha ka lamang, hindi ko malaman kung paano ko pa mabigyang halaga ang buhay ko ngayong wala ka na sa tabi ko. Alam kong binigay ko ang kalahati ng sarili ko para sayo, kalahati kasi alam kong hindi ako magiging buo kung wala ka. Tumira ako ng kalahati para sa sarili ko ngunit, ang kalahati kapag wala ang kahati nito ay hindi kailanman magiging buo. Minahal kita sa alam kong kaya ko, minahal kita sa kahit anong paraang pwede kong maipakita sayo, sa ibang tao at maipagmamalaki ko yon sa sarili ko. Ngunit bakit ba mahal? ako'y iniwan mo? Wala na akong iba pang alam na pwedeng sabihin sayo kundi mahal kita, bakit iniwan mo akong kalahati, ngayon ako'y pira-piraso na at sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung paano bumangon dahil wala ka na.

Click to earn!

Yung mga ganitong tipo ng lalaki ang gusto ko, kahit na may konteng tattoo, eh basta bumabagay naman, kahit na mukhang adik adik ng kaunti yung porma nila sa tingin ng ibang tao, but that's their fashion, nasa banda sila - kaya natural na ganyan talaga ang pananamit nila. Hindi naman din lahat ng kanta nila eh puro ingay lang, kung kikilatisin lang ng mabuti, yung mga kanta pa nila ang talaga naman may sense kesa naman sa ibang kanta na puro "yo, bitch nigga ass" lang ang maririnig mo at puro pambabastos sa mga kababaihan. parang nawawalan na ng moral ang mga babae nyan eh hahah de! sinasabi ko lang naman ang totoo, Well, I love you 5 Seconds of Summer! especially, CaKe, Mwaaaah! ♥

Gusto ko na may isang taong magiging swerte dahil ako ang kasama niya ♥

Naiisip ko lang kasi nahindi naman lahat ng taong nasa relasyon na ay masaya na, at hindi rin naman lahat ng taobg masaya ay dahil sa pag-ibig. So sigruo sa isang pangungusap na inuna kong isulat eh hindi nyo pa naiintindihan yung ibig sabihin ng title ko sa post na 'to. Gusto ko lang talaga na ipaintindi muna sa lahat ng tao lalo na sa mga kabataang sa tingin nila eh magiging masaya sila lagi basta't may minamahal, well, mali kayo mga hijo't hija, hindi naman sa inuunahan ko ang mga posibleng mangyari kapag nagmahal kayo pero gusto ko lang eh maging aware kayo lalo na sa panahon ngayon na uso ganito ganyan, ligawan na pang-madalian na lamang, wala na yung pangmatagalan na ligawan, dahil panahon pa yun ng mga lolo't lola natin, matatanda na sila at sakanila ako naniwala na may forever pa :) Oh sya, tama na ang mga mabulaklak na salita. Sa ilang taon ko na ring pamumuhay dito sa Pilipinas, napaisip ako na kapag nagmahal ba ang isang teenager, pano mo nga ba masasabi na totoo yon? Kasi ako, hindi na ako teenager eh. Dalawampu(20) taon na ko pero masasabi ko na hindi pa ganun kalawak at kalalim ang kaalaman ko pagdating sa pag-ibig, relasyon at kung ano pa mang tawag mo kapag tumibok na yang puso mo at kapag pinana na yan ni kupido, wala ka na talagang magagawa kundi sundin ito!(wait, parang kanta na to ah. haha) Sino bang babae yung hindi makakaramdam na swerte sya kung sa tingin nya nahanap nya na yung si "The One" niya, yung bang lalaki na nasa kanya na lahat ng katangian na gusto mo at mamahalin mo sya hindi lang dahil sa kung anong meron sya kundi dahil sya talaga yung lalaking nagparamdam sayo ng tamang pagmamahal, sya talaga yung nagpakita ng tunay na pag-ibig na dadanasin mo sa piling nya. Pero sa huli, talagang natural na sa mga babae na mag-advance thinking, ovethinking, grabe noh, ang daming echos pagdating sa mga babae, hindi namin naiiwasang isipin na kung ano rin kaya sa pakiramdam ng taong mahal namin na ikaw ang nakasama niya, na kung masaya ba siya na ikaw ang pinili nyang makasama, yung sayo niya lang ibibigay ang pagmamahal na hindi mo man hiniling eh kaya nyang ibigay ito ng buo sa puso nya at walang nang atrasan pa. Gusto kong ipagmalaki nya ako, hindi sa buong mundo kundi sa mga taong bumubuo ng mundo ko at isa na sya dun, yung hindi sya mag-aalangan na sa huli, ako yung babaeng pinili nyang makakasama habang buhay at gagawa ng isang masaya't kumpletong pamilya sa darating na mga panahon. :)

Wala na ba talaga?

Nakakalito na may halong pagka-inis kapag nagkataon na naglalaban yung isip at utak mo kung sinong mananalo at kung sino sa dalawa ang dapat mong sundan, sabihin na nating sa isip mo, wala na talaga, pero sa puso mong sadyang makulit eh meron pa, hindi mo alam kung alin sa dalawa ang mali at tama kasi parehang naglalaban yung damdamin at emosyon na meron ang mga organs mo, pero para sa mga matatalino pagdating sa pag-ibig, alam ko pipiliin nila lagi kung ano yung sinasabi ng utak kasi nga sabi nila "kaya nga nasa itaas ang utak eh, paalala ito na laging tama ang utak kesa sa puso, kailangang laging nasusunod ito kesa sa puso", pero para naman sa mga hindi gaanong matalino sa pag-ibig or shall I say baliw at tanga sa pag-ibig,(Sorry kung may naoffend man ako) laging nasusunod yung puso nila, rason nila: "Puso ang nagmamahal, hindi utak", tama nga naman sila at wala akong karapatan na sisihin ang mga opinyong naiisip  nila kasi natural na lumalabas ito sa kung ano man ang pansamantalang nararamdaman nila at talagang tunay ang pagmamahal nila sa isang tao. Pero, isang malaking pero, paano kung sa isang iglap na lang, ang pagmamahal na yun ay unti-unti nang hindi napapahalagahan, masusunod pa rin ba ang puso? Pwede mo bang mapigilan ang isang pusong nagmamahal? Pwede mo bang mapagsabihan ang isang bagay na alam mong kahit kelan laging nasusunod ang gusto? Kinukulit ka, pinipilit ka na talagang mahal mo ang isang tao kahit alam mong mali na, tama na kasi pagod kana, kasi wala na, wala na ang dating pagmamahal, dapat pa bang sisihin ang pusong tanging ginawa ay magmahal ng tapat pero sa huli, laging natatalo , dahil sumobra ang pagmamahal at umapaw kaya nasayang na lang. Kapag ganitong sitwasyon na ang nangyari saakin, pipilitin ko nalang rin na wala na talaga. :'( Kasi, wait, hindi pa ko tapos, kung meron pa talagang natitirang pagmamahal, babalik at babalik ng kusa ang taong minamahal natin, kahit gaano pa kalupit ang tadhana na paghiwalayin at ipaglayo kayo, still, yung pagmamahal nyo sa isa't-isa ang magpapakita na talagang meron pa :)

Hanga ako sa mga taong pinipilit maging malakas kahit nasa kanila na ang lahat ng karapatan para sumuko. (c)

Hindi ko alam kung anong klaseng tao kung magmahal sila, hindi ko rin gusto na husgahan ang bawat isa sakanila lalo na't hindi ko alam ang buong istorya ng buhay pag-ibig nila, hindi ako naging saksi sa kung paano, kailan nagsimuloa ang pagmamahal nila sa iisang tao; marahil inakala nila na yung taong nakasama nila sa maikling panahon lang o sa mahabang panahong pagsasama pa yan, yun na ang tinatawag nilang "The One", pero hindi nila alam siguro itinakda lang siya ng Diyos na makilala ang taong yon para mas makilala mo pa ang tunay na nagmamay-ari ng puso mo, yung talagang "The One" kung matatawag, pero dahil marami pang gustong mangyari saatin si God, kaya eto, binibigyan nya tayo ng pagsubok pero alam nya na walang pagsubok ang hindi natin nakakaya basta ba, lagi natin syang kasama at hindi nya tayo pinapabayaan. (A friendly reminder lamang po ☺) Hindi ko naman siguro masisisi ang mga ganung tao kung magmahal na lang sila sa mga inakala nilang para sakanila na, kasi baka nung mga panahong masaya at wala pang problema ang lahat eh nasusulusyonan pa, nangingibabaw pa rin yung pagmamahalan nila sa isa't-isa, hindi pa uso ang pride sakanila sa mga panahong yon tapos ngayon, paggising nila sa isang umaga, biglang naging one-sided love na lang, wla na yung dating kayo, hindi na masaya, wala ng spark, magic o ano pa man ang tawag dyan. May mga tao kasi na hindi basta-basta sumusuko lalo na sa ngalan ng pag-ibig kahit na halata na ang pagiging tanga nila, hindi pa rin, mahal pa rin daw nila ang taong yon kahit ilang beses na silang iniwan, ginago, haay ewan ko ba, anong klaseng pana yung pinana ni kupido sakanila at hindi nila maalis sa puso nila ang panang yon. Tsk3x! Pero may iba pa namang paraan eh, kasi baliw o tanga lang naman sila pagdating sa pag-ibig,  hindi sa lahat, gumagana pa yung utak nila, kaya pa nilang pairalin yon, kaya nga nasa taas ang utak bago ang puso eh kasi kailangan laging nasusunod ang utak, hindi ang puso, sadyang makulit lang talaga ang puso, siguro yung puso, maharot, kaya damay pati mga hormones ng isang tao sa pag-ibig o sa pagkagusto nya sa isang tao, hindi naiiwasan, hirap pigilan, pero kayang kaya naman pag ginusto talaga lahat ng bagay may paraan, madaling sabihing: "Move on, life goes on" sa taong hirap na hirap sumuko pero kung ikaw na siguro ang nasa sitwasyon nya o kalagayan nya, dun mo marerealize kung bakit pinipilit pa rin nila maging malakas kahit nasa kanila na ang lahat ng karapatan para sumuko sa taong mahal nila, kahit na pwede pero sadyang laging karugtong ang salitang "mahirap" :(

Kasama kang tumanda

Alam ko sa ngayon, nasa kalahati ang naniniwala na may forever pa at nasa kalahati rin yung hindi na naniniwalang may forever pa, hm, hindi pa naman nila nasubukang tumanda ng ganyan, hindi nyo ba nasubukang mapansin yon sa mga lolo't lola nyo? Kung bibigyang halaga natin ang mga yon, malalaman natin na may forever pa naman talaga eh, kasi nga sadyang may mga puso pa rin namang nagmamahal nang pang-matagalan, pang-habambuhay, tapat, totoo sa nagiisang mahal sa buhay nila. Yung mga pusong nagmamahal, yun yung mga tipo na kung magmahal ayaw ng may katapusan. Hindi lang dahil sa nangako sila sa isa't isa at nagsumpaan sa harap ng Diyos at sa maraming tao kundi sa mga kaibuturan ng puso nila sa isa't isa ang pangakong yon ay walang sinuman o anuman ang makakahadlang sa pag-iibigan nila. Hindi nila kailangan ng ibang tao para lang ipakita kung gano nila kamahal yung taong mahalaga sakanila, ang presensya ng isa't isa ay sapat na. Minsan nga, naiiyak ako sa mga lolo o lola na nakikita kong dumadalaw sa puntod ng taong pinakamamahal nila, hindi ko alam kung pano ipaliwanag ang lungkot na nadarama ng mga 'yon sa mga panahong nauna na yung taong mahal nila, siguro labis-labis na sakit ang nararanasan nila sa mga puso nila, kasi kung iisipin, sa ilang taong pagsasama eh matatapos rin pala pero alam ko na sa mga panahon ding yon, may tuwa at saya rin naman na kapalit dahil, sa wakas, nalampasan nila ang mga pagsubok na dumating sa buhay nila, hindi man nila ginusto ang mga pangyayari, kailangan tanggapin, ang mahalaga, naging masaya sila sa mga panahong nagmamahalan sila, hindi nila hinayaan na mauwi sa lahat ang sakripisyo na ibinigay nila para umabot sila sa ilang taong pagsasama, tanging kamatayan lang ang nagpahiwalay sakanila, pero di bale, sa kabilang buhay, kung saan naroon ang kaharian ng Diyos, magsasama silang muli :) Kaya ako, hindi ako naniniwalang wala ng forever, meron, siyempre, hindi pa natin ito nararamdaman kasi wala pa tayo sa puntong makikilala na natin ang taong mamahalin natin ng pang-habambuhay, pang-matagalan at yung taong itinakda satin ng Diyos, darating rin siya, baka na-traffic pa :)